ASPEKT TREŚCIOWY

teoria-2

Zgodnie z niniejszym punktem widzenia, wskazane jest wyodręb­nienie zasady dedukowalności (deducibility) jako takiej od specyficznych treści poznawczych, z których można dedukować. Dzięki temu staje się oczywiste, że trafność jest sprawdzana niezmiennie przez to samo kryterium, a nie przez różne kryteria, odmienne przypuszczalnie ze względu na treść poznawczą. Tak więc nasz podział na treściowy dedukcyjny aspekt zachowania epistemicznego wskazuje na to, iż różne modele atrybucyjne są redundantne ze względu na to, co mówią nam o ogólnym procesie epistemicznym. Pozwala to podnieść kwestię, czy określone treści poznawcze, które w rzeczywistości odgrywają główną rolę w odmienny sposób, są dla atrybutorów naiwnych jednakowo ważne, czy też zostały wybrane arbitralnie pod wpływem błędnego założenia, że przyczyniają się do zrozumienia procesu atrybucji przyczynowej (Kruglanski, 1986a).Prowadzone w ciągu ostatnich dwóch dekad badania nad atrybucją świadczą o zmienności potencjalnych kategorii czy też dymensji przyczynowych używanych przez badanych naiwnych. Weiner i jego współpracownicy (Weiner, 1979; Weiner, Litman-Adizes, 1980; Weiner, 1985a) twierdzą, że w sytuacjach związanych z osiągnięciami ludzie przypisują swoje sukcesy i porażki przyczynom zewnętrznym i we­wnętrznym, stałym i niestałym oraz kontrolowanym i niekontrolowa­nym. Ta trójwymiarowa analiza określa osiem możliwych kategorii przyczynowych, których oddziaływaniu można przypisywać sukces lub porażkę. Dalsze badania nad atrybucją wykryły liczne dodatkowe dymensje przyczynowe, przypuszczalnie interesujące dla badanych naiwnych (Abramson, Seligman, Teasdale, 1978; Orvis, Kelley, Butler, 1976; Kruglanski, 1975; Anderson, 1983; Newman, 1981; Fincham,1985).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *