MECHANIZMY HAMUJĄCE

Nie wahamy się odrzucić „hipotezy” w przypadku niezgodności między „faktem” a „hipotezą”, ponieważ ta ostatnia jest tym niezgodnym przekonaniem, do którego żywimy mniejsze zaufanie. Dedukcyjne sprawdzanie hipotez nie ma żadnego wyznaczonego czy też naturalnego punktu końcowego. W zasadzie zawsze można wygenerować dalsze hipotezy alternatywne dające się pogodzić z okreś­lonym zbiorem danych. Rodzi to dylemat: z jednej strony, sekwencja mogłaby się ciągnąć w nieskończoność nie nadając żadnej z naszych hipotez statusu wiedzy pewnej. Z drugiej strony, wydaje się, że od czasu do czasu dysponujemy licznymi fragmentami wiedzy sprawdzonej albo rzeczami, które „wiemy na pewno”. Sugeruje to wyraźnie, że sekwencja epistemiczną ma jakiś kres. Należałoby zatem zidentyfikować mechanizm odpowiedzialny za zatrzymanie (albo odwrotnie — za zainicjowanie lub kontynuowanie) sekwencji epistemicznej. Model epistemologii naiwnej przyjmuje, że istnieją dwie kategorie mechaniz­mów tego rodzaju, związane odpowiednio z pojęciami pojemności poznawczej i motywacji epistemicznej.W literaturze z dziedziny poznawczej psychologii społecznej wyróż­nia się niekiedy dwa pojęcia dotyczące pojemności — jedno z nich dotyczy zjawisk trwałych, drugie — chwilowych. Pojemność trwała, umożliwiająca generowanie hipotez w danej dziedzinie, wiąże się z pojęciem dostępności (availability) (Higgins, King, Mavin, 1982).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *