PEWNOŚĆ ATRYBUTORA

Mówiąc inaczej, pewność atrybutora w odniesieniu do danej przyczyny winna maleć, jeśli ujawniają się dopuszczalne przyczyny alternatywne. Wedle niniejszej interpretacji, pomniejszanie winno wystąpić tylko w takim stopniu, w jakim „dopuszczalne przyczyny alternatywne” reprezentowały konkurencyjne przyczyny alternatywne, to znaczy twierdzenia niezgodne albo sprzecz­ne z pierwotnymi wnioskami odnośnie do przyczyn. W tym znaczeniu takie przyczyny konkurencyjne mogą być rozpatrywane jako „dowody” albo „informacje” niezgodne z pierwotnym wnioskiem, a tym samym prowadzące do wycofania zaufania do tego wniosku.Przeanalizujmy, na przykład, przypadek atrybutora zastanawiają­cego się nad tym, czy przyczyną zachowania aktora była wewnętrzna atrakcyjność zadania czy też nagroda zewnętrzna uzależniona od jego wykonania. Po pierwsze zauważmy, że „atrakcyjność wewnętrzna” „nagroda zewnętrzna” reprezentują odrębne kategorie pojęciowe. Po drugie, jeśli zdefiniujemy dany powód działania jako wyczerpujące wyjaśnienie jego wystąpienia, przedstawione wyżej możliwości wy­kluczają jedna drugą: jeśli atrakcyjność wewnętrzna była przyczyną całkowitą, nagroda zewnętrzna zostałaby wyłączona i vice versa. Nie wyklucza to możliwości, że powodem działania mogłaby być pewna kombinacja właściwości wewnętrznych i zewnętrznych. Gdyby tak było, to kwalifikowałoby się to jako trzecia i oddzielna hipoteza niezgodna z dwiema wcześniejszymi (dotyczącymi atrakcyjności we­wnętrznej i nagrody zewnętrznej). Przy założeniu dwóch lub większej liczby przeciwstawnych wyjaśnień pewnego skutku subiektywna pew­ność podmiotu poznającego co do trafności atrybucji ulegałaby znacznemu zmniejszeniu — tak jak implikuje to zasada pomniejszania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *