POTRZEBA STRUKTURY SPECYFICZNEJ

Potrzeba struktury niespecyficznej reprezentuje nieukierunkowane oddziaływanie na proces tworzenia wiedzy. Występuje ona w tych przypadkach, kiedy jednostka, zainteresowana uzyskaniem odpowiedzi na pewien problem, wolna jest od jakiegokolwiek wstępnego na­stawienia co do szczególnych cech tej odpowiedzi. Często jednak mamy zdecydowane preferencje, jeśli idzie o rodzaj odpowiedzi. Mamy wtedy do czynienia z drugim typem potrzeby epistemicznej, określanej jako potrzeba struktury specyficznej. Tym, co budzi potrzebę struktury specyficznej, może być dowolna cecha struktury: jej treść może być pochlebna albo z innego powodu pożądana, może zawierać elementy nowe, twórcze albo też jakieś inne czynniki, które mogą okazać się atrakcyjne.O  ile potrzeba struktury niespecyficznej generalnie ułatwia „za­mrożenie” epistemiczne, o tyle potrzeba struktury specyficznej może ułatwiać albo „zamrożenie”, albo „odmrożenie” w zależności od tego, czy aktualna wiedza albo hipoteza była zgodna z określonymi pragnieniami jednostki. Na przykład osoba, która zastanawia się, czy mogła nabawić się jakiejś niebezpiecznej choroby albo czy może utracić interesującą pracę, będzie intensywnie poszukiwała nowych danych, zdolnych zadać kłam tym niepożądanym wnioskom. I od­wrotnie: osoba, która spodziewa się otrzymać propozycję interesującej pracy albo dobrze zdać egzamin, będzie odporna na dane świadczące czymś przeciwnym lub też łatwo odrzuci alternatywne, mniej optymistyczne interpretacje dostępnych informacji. Tak więc „potrzeba struktury specyficznej” odnosi się do ukierunkowanego wpływu na proces epistemiczny. Taki wpływ może odwracać proces od niepożą­danych struktur wiedzy i zwracać go w kierunku struktur pożądanych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *