PRZESŁANKA PRZEKONANIA

images (1)

W naszej analizie wyrażenie „wynika z” może oznaczać implikację „jeżeli — to”. Stwierdzenie, że B wynika z A, jako przesłanka przekonania jest równoważne stwierdzeniu Jeżeli A, to B”, Dalej, termin „przeciwieństwo” występujący w definicji Festingera może zostać zinterpretowany jako negacja. Na przykład przeciwieńst­wem B jest nie-fi. Powyższa interpretacja sugeruje, że relacja dysonansu odnosi się po prostu do kontradykcji, to znaczy takiego przypadku, kiedy są poważne powody, aby brać pod uwagę zarówno B, jak nie-5. Zwłaszcza A i nie-5 pozostawałyby w relacji dysonansu, gdyby wcześniej zaakceptowane było przekonanie „jeżeli A, to B” — przy równoczesnym: „jeśli A, to B”, to A implikuje B. Jednostka stwierdza, że występuje nie-fi; pojawia się zatem para kontradykcyjna: B (coś, co było implikacją) i nie-# (coś, co jest obserwowane).Warto zauważyć, że po Festingerze (1957) czołowi teoretycy dysonansu rozpatrywali „niezgodność logiczną” jako jedno z wielu możliwych źródeł dysonansu, a nie istotę każdego dysonansu. Prze­analizujmy teraz te rozmaite źródła i rozpatrzmy dokładnie, jaki rodzaj niezgodności reprezentują.W początkowym sformułowaniu Festinger (1957) wymienił na­stępujące cztery źródła dysonansu: (1) Niezgodność logiczna. Jeśli człowiek jest przekonany, że ludzie dotrą na Księżyc w najbliższej przyszłości, a równocześnie, że ludzie nie potrafią skonstruować mechanizmu zdolnego opuścić atmosferę ziemską, to te dwa przeko­nania pozostają względem siebie w stanie dysonansu. (2) Niezgodność z dotychczasowym doświadczeniem. Gdyby ktoś stał na deszczu i był suchy, to te dwa spostrzeżenia byłyby w stanie dysonansu, ponieważ wiemy z własnego doświadczenia, że stojąc na deszczu moknie się.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *