SEKWENCJA EPISTEMICZNA

Wedle teorii epistemologii naiwnej (Kruglanski, Ajzen, 1983; Kruglanski, w druku; Bar-Tal, Bar-Tal, w druku), proces, w wyniku którego człowiek nabywa lub modyfikuje wiedzę, obejmuje dwufazową sekwencję generowania i sprawdzania hipotez. Przyjmuje się, że faza sprawdzania hipotez ma charakter dedukcyjny. Jednostka wychodzi od przesłanki łączącej (na zasadzie „jeżeli — to”) określoną kategorię danych z pewną hipotezą i zaczyna wnioskować o hipotezie na podstawie danych potwierdzających.Tak samo jak w praktyce wiedza może wynikać ze spostrzeganej zgodności logicznej (albo wyprowadzalności) przesłanek i konkluzji, tak niezgodność albo sprzeczność logiczna między stwierdzeniami na temat rzeczywistości może wiedzę jednostki podważać. Większość ludzi przyjmuje, że A i nie-v4 nie mogą być równocześnie prawdziwe. Mając zatem powody, aby być przekonanym, że A, oraz inne powody, aby być przekonanym, że nie-A, jednostka będzie miała wątpliwości, jak jest naprawdę. Wątpliwości spowodowane niezgodnością może usunąć odrzucenie jednego ze sprzecznych stwierdzeń. Ogólnie rzecz biorąc, odrzucenie to jest bardziej prawdopodobne w przypadku stwierdzenia mniej wiarygodnego, mianowicie tego, które jest bardziej „wątpliwe” (less clearly undeniable). Na przykład przekonania trak­towane przez nas jako „hipotezy” sprawdzamy zazwyczaj przez odwołanie się do przekonań, które traktujemy jako „fakty”.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *