TEORIE ATRYBUCJI

Teoria atrybucji przedstawia obraz człowieka racjonalnego, kogoś w rodzaju naukowca, beznamiętnego poszukiwacza prawdy. Z racji takich różnic oba paradygmaty były często ujmowane jako nie do pogodzenia oraz przeciwstawiane sobie w badaniach eksperymentalnych. Głośnym przykładem takiego antagonizmu była ożywiona kontrowersja między zwolennikami teorii spostrzegania samego siebie Bema (1967) i zwolen­nikami teorii dysonansu Festingera (1957) (przegląd stanowisk re­prezentowanych w tej szczególnej dyskusji patrz Bem, 1972).Mimo tych różnic losy paradygmatu zgodności poznawczej i para­dygmatu atrybucji są pod pewnym istotnym względem podobne: jeden i drugi zrodził wiele sformułowań, których podobieństwa i różnice nie zostały w sposób wnikliwy przeanalizowane. Co więcej, bardzo niewiele było prób powiązania koncepcji zgodności poznawczej oraz atrybucji, a także przebadania ich wzajemnych zależności i implikacji (jednakże patrz Zanna, Cooper, 1976). W chwili obecnej w poznawczej psycho­logii społecznej znalazło się mnóstwo sformułowań teoretycznych, które można zaklasyfikować albo do kategorii zgodności poznawczej, albo do kategorii atrybucji. Jednakże brak syntezy w obrębie każdego z tych paradygmatów, jak też syntezy obejmującej oba paradygmaty nadał tej dziedzinie złożony i trudny do opanowania charakter. Głównym celem niniejszej pracy jest dostarczenie takiej wyjaśniającej syntezy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *