WEDŁUG UJĘCIA

smile_1

Wedle niniejszego ujęcia, dedukcyjne sprawdzanie lub odrzucanie hipotez dotyczących przyczyn (odpowiednio za pośrednictwem zgod­ności lub niezgodności logicznej) jest stosowane do hipotez o różnych treściach. Walidacyjna zasada dedukowalności w równym stopniu odnosi się do hipotez, których treść nie wiąże się z przyczynami, np. do hipotez dotyczących przynależności klasowej, symetrii, odpowied- niości czy też przyjacielskości; krótko mówiąc, odnosi się do wszystkich możliwych hipotez bez względu na ich treść. Sugeruje to, że teoria atrybucji reprezentuje pewną dziedzinę treściową, w stosunku do której można by zastosować ogólną teorię procesu związanego z wydawaniem sądu (Kruglanski, Hamel, Maides, Schwartz, 1978; Kruglanski, w druku): te same zasady wydawania sądu, które rządzą formowaniem i modyfikowaniem wszystkich sądów, odnoszą się do treści z dziedziny sądów przyczynowych. Dotychczas przeanalizowaliś­my jedną taką zasadę, dedukowalność, w dalszej części przeanalizujemy kolejne zasady, które wiążą się z podstawą motywacyjną zachowania związanego z wydawaniem sądów (Kruglanski, 1986b).Początkowe prace nad atrybucją pomniejszały znaczenie wymiaru motywacyjnego. Początków obecnej popularności teorii atrybucji (przeglądy ostatnich badań patrz Hewstone, 1983; Harvey, Weary, 1984; 1985) można szukać w latach sześćdziesiątych i wczesnych siedemdziesiątych, kiedy psychologowie społeczni zareagowali sprzeci­wem na motywacyjny posmak teorii zgodności poznawczej. W tym kontekście teorię atrybucji powitano jako odświeżającą poznawczą alternatywę rządzącego paradygmatu motywacyjnego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *